تصمیم به دنبال کردن استفاده مجدد از آب آشامیدنی و استراتژی اجرای آن، در حال حاضر مختص به مکان‌هایی با نیازآبی شدید است، اما موارد متعدد موفقیت، نقشه راهی را برای تنظیم‌کنندگان و تأسیسات ایجاد کرده است تا نیازهای خود را بهتر ارزیابی کنند و از نزدیک مزایای بالقوه استفاده مجدد از آب را در سیستم‌های خود ببینند.
از آنجایی که کمبود آب محرک اصلی استفاده مجدد از آب است، برای شرکت‌های آب و برق، محرک‌های استفاده مجدد از آب آشامیدنی شامل اجتناب از تخلیه و مدیریت پساب فاضلاب است. استفاده مجدد از آب آشامیدنی به هماهنگی اولیه و مداوم بین یک شرکت آب و برق و جوامعی که به آنها خدمت‌رسانی می‌کند، تنظیم‌کننده‌ها و شرکت‌های آب و برق همسایه، به ویژه آنهایی که از همان منبع آب استفاده می‌کنند، نیاز دارد. این همکاری برای تعیین اینکه کدام استراتژی استفاده مجدد از آب، در صورت وجود، برای یک سایت خاص بیشترین مزیت را دارد، حیاتی است.
اکثر شرکت‌های آب و برق در حال بررسی امکان‌سنجی استفاده مجدد و گزینه‌های خود برای یک منبع محلی‌تر و قابل اعتمادتر هستند، زیرا آینده آب بازیافتی خود را تصور می‌کنند. در عمل، این به معنای همکاری با شرکت‌های آب و برق و شرکای نزدیک، تحقیق فعالانه در مورد گزینه‌های فناوری و حمایت از مقررات خاص است که برای شرایط محلی آنها منطقی باشد.
با سختگیرانه‌تر شدن مقررات پساب فاضلاب، شرکت‌های آب و برق اساساً در حال حرکت به سمت یک قطار تصفیه استفاده مجدد از آب آشامیدنی هستند، زیرا آنها اقداماتی را برای رعایت استانداردهای MCL اجرا می‌کنند. همراه با پیش‌بینی‌های تقاضا که نیاز به استفاده مجدد در آینده را نشان می‌دهد، زمان شروع برنامه‌ریزی برای آینده استفاده مجدد از آب آشامیدنی اکنون و بسیار حیاتی است.
