نتایج یک پایگاه داده درخصوص سختی آب در امریکا که به تازگی منتشر شده است، ایالتها و شهرها را بر اساس اندازهگیریهای سختی گزارششده توسط شرکتهای آب و برق رتبهبندی میکند. اما در حالی که رتبهبندیهای “سختترین” و “سبکترین” آب توجه را جلب میکند، داستان مهمتری در زیر این اعداد نهفته است. سختی آب به عنوان یک آلاینده آب آشامیدنی عموماً یک نگرانی بهداشت عمومی محسوب نمیشود، با این حال همچنان یکی از مشهودترین جنبههای کیفیت آب برای مشتریان و یکی از سوءتفاهمشدهترین جنبهها است.
آب سخت چقدر رایج است؟
بر اساس تحلیل، بیش از یکسومِ مناطق در دسته آبهای «سخت» یا «بسیار سخت» قرار میگیرند و یکسوم دیگر نیز در رده آبهای «با سختی متوسط» طبقهبندی میشوند. به عبارت دیگر، سختی آب مسئلهای محدود به یک منطقه خاص نیست؛ بلکه ویژگیای از آب آشامیدنی است که شرکتهای آبرسانی و مصرفکنندگان در بخشهای وسیعی از کشور با آن مواجه هستند.
جغرافیای آب سخت آمریکا
سختی آب تا حد زیادی منعکس کننده زمینشناسی محلی و ویژگیهای آب منبع است. مناطقی که از منابع آب زیرزمینی غنی از سنگ آهک، دولومیت و سایر سازندهای حاوی مواد معدنی تغذیه میشوند، معمولاً آب سختتری را گزارش میکنند. مناطقی که توسط مخازن تغذیه شده از ذوب برف، حوضههای آبریز گرانیتی یا منابع آب سطحی خاصی تأمین میشوند، اغلب سطوح سختی پایینتری را نشان میدهند.
از مضرات سختی آب، گزارشمی شود که مصرف کنندگان روزانه با اثرات آن از طریق مزاحمتهای آشنا مانند لکههای سفید روی ظروف و وسایل، کاهش عملکرد صابون، تجمع رسوب در شیرآلات و دوشها، رسوب در آبگرمکنها و … مواجه میشوند. همچنین سختی آب بیسروصدا هزینههای انرژی را افزایش میدهد و عمر تجهیزات را در سراسر خانه کوتاه میکند. تحقیقات ذکر شده نشان میدهد که تجمع رسوب میتواند راندمان آبگرمکن را کاهش دهد، مصرف انرژی را افزایش دهد و طول عمر لوازم خانگی را کاهش دهد و هزینههایی را ایجاد کند که عمدتاً مصرفکنندگان متحمل میشوند.
