با توسعه بسیاری از شهرها، نهرهایی که زمانی روی سطح زمین جریان داشتند، در زیر زمین دفن شدند تا راه برای زیرساختهای در حال رشد هموار شود. با این حال، از آنجایی که بارندگیهای شدید، آب و هوای نامساعد و زیرساختهای فرسوده، فشار فزایندهای را بر شهرها وارد میکنند، این نهرهای دفن شده میتوانند به بخشی از راهحل تبدیل شوند. بازگرداندن نهرها به سطح زمین میتواند به مدیریت آبهای سطحی، احیای زیستگاهها و ایجاد فضاهای عمومی سبزتر و قابل پیادهرویتر کمک کند.
بین سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، سئول نهر چئونگیچئون را از طریق یک پروژه سریع، متمرکز و پرهزینه در امتداد یک کریدور اصلی مرکز شهر احیا کرد. شهر یک بزرگراه مرتفع را حذف کرد و نهر احیا شده را با حمل و نقل عمومی، زیرساختهای دوچرخهسواری، پلهای عابر پیاده، پیادهروها و فضاهای عمومی ادغام کرد. باخکونزپت یا مفهوم نهر زوریخ، رویکرد متفاوتی اتخاذ کرد. این شهر در دهه ۱۹۸۰ با پروژههای آزمایشی آغاز به کار کرد و بخشهای کوچکتر نهر را در طول چندین دهه احیا کرد. زوریخ این پروژهها را به مدیریت فاضلاب، نوسازی زیرساختها، احیای اکولوژیکی و برنامهریزی محله مرتبط کرد. این پروژهها در کنار هم، یک شبکه را تشکیل میدهند که عملکرد حوزه آبخیز را بهبود میبخشد، زیستگاهها را به هم متصل میکند و به محلهها دسترسی بیشتری به آب میدهد.
شهرداریها میتوانند فهرست آبگذرها و نقشههای آبراههای تاریخی را با دادههای مربوط به خطرات سیل و گرما، آسیبپذیری اجتماعی، زمینهای عمومی، پارکها، پروژههای زیرساختی برنامهریزی شده و مکانهای اصلی توسعه مجدد ترکیب کنند. درس اصلی سئول و زوریخ این است که شهرها نباید با جویبارهای مدفون صرفاً به عنوان ویژگیهای طبیعی فراموششده رفتار کنند. آنها سیستمهای اکولوژیکی، زیرساختهای اقلیمی و در صورت توسعه با دقت، فضاهای عمومی هستند که همه ساکنان میتوانند از آنها لذت ببرند.
